بهار و نوسازي خويشتن! بازديد: 56

فصل هاي سال هر كدام زيبايي خاص خودش را دارد اما در ميان چهار فصل زندگي، بهار يك زيبايي، طراوت، بالندگي و زندگي و سرزندگي ويژه اي دارد.

بارش باران حيات و رويش را در كره خاكي به ارمغان مي آورد رويش سبزه وگل وبرگ و شكوفه نشان آغاز مجدد زندگي طبيعت است. پيدايش سبزه و شكوفه، پوشش عرياني و زشتي و مرگ زمين است. چه زيباست آن زمان كه زمين خسته از سرما و برف و عرياني و سوزناكي، به سبزي و شكوفايي و زندگي مي نشيند و نشانه هاي حيات ديگر را به بار مي نشاند. چه زيباست آن هنگام كه شبنمبر روي لاله سرخ جاري مي شود و بلبل بر شاخساز به ستايش معشوق مي آغازد.

و چه زيباست زماني كه زمين فرارسيدن نوسازي را فرياد مي زند. اگر در كلام نوراني پيامبر رحمت(صلي الله عليه و آله) ديدار بهار، يادآوري رستاخيز سفارش شده است، هشدار زيبايي است.

اگر در سخن ائمه عليهم السلام در تفسير آيه شريفه «اعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ يُحْيِ اْلأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها ... ؛ بدانيد كه خدا زمين را پس از مرگش زنده مى گرداند به راستى آيات [خود] را براى شما روشن گردانيده ايم باشد كه بينديشيد.»(حديد/17) به زنده نمودن دل و جان انسانها، اشارت رفته است. چه پيام حيات بخشي است.

راستي اگر قرار مي شد كه انسان هاي گنهكار، نتوانند دوباره به خويشتن خويش برگردند و امكان نوسازي براي آنان مهيا نمي شد، زندگي چه سخت و طاقت فرسا مي شد و اگر نظام تكوين به هشدار پياپي بيداري و رويش و پوشش نمي پرداخت افسردگي و خستگي و سستي و غمزدگي، رمقي براي عاصيان و ناسيان باقي نمي گذارد.

چه بسيار كساني كه از گناه خسته شده اما از رهايي از آن نااميدند و چه بسيار آناني كه مشتاق بازگشت به خويشتن اند اما راه آن را نمي دانند. چه بسيار از خستگان و غمزدگان كه از خويشتن خويش دلزده و رميده اند وليكن رامش و آرامش را نجسته اند!!

آري، بهار كه آغاز زندگي طبيعت است، آغاز حيات جان و روان نيز هست. مي توان با بارش اشك ندامت، دل را آبياري كرد، هميشه حيات به آب نيازمند است و حيات معنوي نيز گريزي و گزيري از آن ندارد.

راه رسيدن به نوسازي خويش، از بارش باران چشم ها‌، از چشمه دل آغاز مي شود و هميشه با خود گفته ام كه تا چشمه دل نجوشد، چشم ها نبارد. اگر در كلام نوراني پيشوايان عليهم السلام آمده است كه چشمها نمي خشكد مگر اينكه دل ها قساوت يافته باشند و دلها قساوت پيدا نمي كنند مگر اينكه گناه فراوان شده باشد (ما جفت الدموع الا لقسوه القلوب و ما قست القلوب الالكثره الذنوب) پس بايد خشكي جان را با بارش اشك بر پهندشت گونه ها درمان كرد. آري اشك واژه ها مباركي است كه سرمايه زندگي رستگاران و وارستگان است كه باز بارها گفته ام: كه دل شستگان شايستگانند. تا به شستشوي خانه دل دست نيازيد و تا به آبياري مزرعه دل نپردازيد از برداشت در مرامي ديگر خبر نيست.

پس نخست گام نوسازي، بارش اشك ندامت و رويش جوانه هاي اميد به زندگي مجدد است كه در آموزه هاي ديني نااميدي بزرگترين گناه شمرده مي شود.

آري! نااميدي سلاح شيطان است تا راه بازگشت را ببندد. «قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعًا؛ بگو اي بندگانم كه زياده بر خويشتن ستم روا داشته ايد از رحمت الهي نوميد نباشيد چرا كه خداوند همه گناهان را مي بخشد كه او آمرزگار مهربان است.»(زمر/53)

اگر راهي جهت عبور از آلودگي و روشي براي پيراستن جان وجود نمي داشت احساس گناه غالب مي شد و موجب افسردگي رواني مي شد و چه بسا زمينه اقدام به گناه بيشتر را فراهم مي كرد.

در قرآن كريم و روايات متعدد از معصومان، توبه از گناه بسيار سفارش شده است و توبه حقيقي را به منزله پيراشته شدن از همه آلودگي ها شمرده و حتي در برخي تعابير زيبا آمده است كه بديها را در توبه حقيقي به خوبي ها تبديل مي سازند. يعني نه تنها خداوند متعال با توبه بديها را مي پوشاند: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّهِ تَوْبَةً نَصُوحًا عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ؛ اي مؤمنان به درگاه خداوند توبه اي خالصانه كنيد چه بسا پروردگارتان گناهان تان را از شما بزدايد. بلكه با بازگشت صحيح خداوند بديها و زشتي ها را به نيكي مبدل مي سازد.» (تحريم/8)

«إِلاّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحًا فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللّهُ غَفُورًا رَحيمًا؛ مگر كسي كه توبه كند و ايمان ورزد و عملي صالح پيشه كند كه اينان كساني هستند كه خداوند سيئات آنان را به حسنات بدل مي كند.» (فرقان/70)

بي ترديد براي نسل امروز اين پديده بيشتر باوركردني است چرا كه خود مي بينند زباله ها و دورانداختني زيانبار خانه ها را با بازيافت، به كالاي فروشي و قابل استفاده تبديل مي كنند و آن زباله كثيفي كه اگر چند روزي جمع آوري نشود جان و حيات را براي انسان ها و موجودات ديگر تهديد مي كند و آسيب مي رساند و به وسيله اي قابل استفاده تغيير كرده كه براي تهيه آن بايد هزينه پرداخت ... .

آري اگر انسان با آب توبه به نوسازي خويش بپردازد و با اشك ندامت موجب رويش روح بندگي و عبادت گردد چرا كه عارفان و عالمان راه يافته و واصل بسيار گفته اند: پيراستگي از بديها و گناهان آن گاه آراستگي به خوبيها و عبادات و سپس وارستگي و رستگاري.

پس جان هاي آلوده به گناه اميدوار باشند كه راه نوسازي شخصيت خويش، با بازگشت از بديها و زشتي ها و آلودگي هاست و بارش باران اشك بر عرصه دل و چهره جان و گونه ها موجب رويش،‌ جوانه اميد و طراوت و شادابي باطني و حقيقي و حيات طيبه خواهد شد و آراستگي به بندگي، شرط استمرار و دوام آن حيات طيبه است.

زندگي تان هميشه بهاري باد، سرسبز، پربارش و بانشاط و اميد ... .

سوگواره خورشيد نبوت در نهج البلاغه! بازديد:۶۵

28 صفر سالروز عروج انسان برگزيده اي است كه معراج ديگري را نيز در حيات طيبه اش تجربه داشت، مصيبتي كه ژرفاي آن را جز روح انساني معصومف كسي را ياراي درك آن نيست. حادثه بس بزرگي كه با آن رابطه وحياني منقطع گرديد و حواديثي ديگر رخ نمود كه حاصل زحمات بي دريغ آن عزيز كم رنگ گرديد.

شايد در پردازش اين مصيبت شيعه و عامه اندكي بي مهري روا داشته اند!!

تقارن اين رحلت بزرگ و بي مانند، با شهادت مظلومانه سبط اكبر حضرت امام حسن مجتبي(ع) و نيز شهادت امام رضا(ع) از سويي و پرداختن مداحان و واعظان بدين سمت و سو و از جانبي ديگر كم عمقي آگاهي مردم و حتي نخبگان از عظمت اين مصيبت موجب گرديده تا فضاي سوگواري كمتر به شخصيت پيامبر صلي الله عليه و آله اختصاص يابد.

و از جانب عامه(اهل سنت) و حاكمان آنان با عادي جلوه دادن اين انسان برگزيده ياد و خاطره آن برترين موجود عالم امكان را كم رنگ كرده و سوگ و ماتم فراغ آن بزرگ را كم فروغ ساخته اند.

اما امام علي(ع) اين حادثه را چنين گزارش مي كند: «پدر و مادرم فداي تو اي رسول خدا(ص) با مرگ تو رشته اي پاره شد كه در مرگ ديگران اين گونه قطع نشد، با مرگ تو رشته پيامبري و فرود آمدن پيام و اخبار آسماني گسست، مصيبت تو، ديگر مصيبت ديدگان را به شكيبايي واداشت و همه را در مصيبت تو يكسان عزادار كرد. اگر به شكيبايي امر نمي كرد و از بي تابي نهي نمي فرمودي، آن قدر اشك مي ريختم تا اشك هايم تمام شود و اين درد جانگاه هميشه در من مي ماند. و اندوهم جاودانه مي شود كه همه اينها در مصيبت تو ناچيز است! ... .»(نهج البلاغه/خطبه235)

اين سخن حضرت علي(ع) عمق فاجعه را نشان مي دهد از سويي ديگر حضور فرشتگان در مصيبت پيامبرگرامي(ص) و پرداختن به تجهيز پيامبراكرم(ص)، خود بر برزگي اين فراق حكايت دارد؛ امام علي عليه السلام در اين باره مي فرمايد: «رسول خدا در حالي كه سرش بر روي سينه ام بود قبض روح گرديد و جان او در كف من روان شد. آن را بر چهره خويش كشيدم. متصدي غسل پيامبر(ص) من بودم و فرشتگان فرود مي آمدند و گروهي ديگر به آسمان پرواز مي كردند.»

گوش من از صداي آهسته آنان كه بر آن حضرت نماز مي خواندند، پر بود تا آن گاه كه آن حضرت(ص) را در حجره اش دفن كرديم.

چه كسي با آن حضرت(ص) در زندگي و لحظات مرگ از من سزوارتر است؟ ... .

سوگند به خدايي كه جز او خدايي نيست! من بر راه حق مي روم و دشمنان من در پرتگاه باطل اند ... .»(نهج البلاغه/خطبه 198)

در اين خطبه امام علي(ع) بر حقانيت خويش و انحراف ديگران اشارت كرده اند و نيز رابطه بي مانند خويش با پيامبراكرم(ص) را بيان نموده اند و مقام والايي را كه همنشيني با فرشتگان، ديدار آنان و شنيدن سخنان و ... آنان بود، براي مردم گوشزد كرده اند، هر چند اينجا نكته هاي بسيار ژرفي است كه خردمندان و آزادگان از آن بهره مندند و به اشاره بايد نوشت در اين مصيبت عظمي كه آسمان و زمين غرق در ماتم و عزا بود چه روح عصيانگري مي تواند حق الهي و وصيت نبي اكرم(ص) را در جانشيني(ع) غصب كند؟!! و چگونه ميراث نبت را چنين تاراج كردند؟ و ... .

اين سوگ بزرگ را در كلامي زيبا و دلنشين ديگري، امام علي(ع) بيان نموده اند: «همانا شكيبايي نيكوست جز در غم از دست دادنت و بي تابي ناپسند است جز در اندوه مرگ تو، مصيبت تو بزرگ و مصيبت هاي پيش از تو و پس از تو ناچيزند ... .» (نهج البلاغه/حكمت 292)

شناخت انساني بزرگ چون پيامبراكرم(ص) و درك مصيبت فراق او، روحي بس بزرگ مي طلبد، روي بزرگ و آسماني چون علي و فاطمه، روحي كه درك جايگاه آن انسان بي مانند را در ملكوت داشته باشد و بداند كه هدايت امتي «امي» و بي بهره از فرهنگ والا و مكارم اخلاقي چه اندازه سخت و دشوار است؟!!

روحي كه ناسپاسي برخي دين به دنيافروشان و فريفتگان قدرت و حكومت و ... را درك كند و بر مظلوميت آن عزيز مهر خاموشي را برگزيند ... كه در فريادي رسا به انحراف امت بعد از پيامبراكرم(ص) اشاهر كرده و به تاراج بردن حق خلافت و ولايت را غمگنانه گفته اند: « ... در اين انديشه بودن كه آيا به تنهايي براي گرفتن حق خود به پا خيزيم؟ يا در اين محيط خفقان زا و تاريكي كه به وجود آورده اند صبر پيشه سازم؟ پس از ازريابي درست، صبر و بردباري را خردمندانه تر ديدم پس صبر كردم در حالي كه گويا خار در چشم و استخوان در گلوي من مانده بود و با ديدگان خود مي نگريستم كه ميراث مرا به غارت مي برند! ... .» (نهج البلاغه/خطبه3)

آري چگونه مي توان آن مصيبت عظمي را با چنين گستاخي و عصيان و طغيان، برخي مدعان را تحمل كرد مگر اينكه مصيبتي ديگر روا بود كه نكردند؟ و مگر تسلاي دل زخم خورده دختري بي مانند كه خشم او خشم خدا بود و رضايت او رضاتي خدا، اندكي حيا كردند؟!! و ... .

و پيامبراكرم(ص) چه مظلومانه رفت ... .

و پيامبراكرم(ص) چه مظلومانه رفت؟!! و غاصبان خلافت علي(ع) چه بي پروا بر اريكه قدرت تكيه زدند؟!!

و پيامبر اكرم(ص) چه مظلومانه رفت؟!! همو كه براي رساندن پيام خدا سيزده سال دشنام و شكنجه و محاصره و آزار را به جان خريده بود!

همو ه براي نهال اسلام ياران و بستگانش را فدا كرده بود!

همو كه براي هدايت مردم از جان خويش گذشته بود!

همو كه راه آسمان را در عصر جاهليت گشوده و چشم بشريت را به ملكوت بينا كرده بود!

آري پيامبر(ص) و آه غريبانه علي و زهرا در ميان فرياد مستانه برخي قدرت طلبان، خاموش شد و زهرا(س) به بيت الاحزان ره برد و علي(ع) به نخلستان پناه برد!! و كدام انسان آگاهي مي تواند نفهمد كه مگر بسيار زود هنگام تنها يادگار آن پيامبر عظيم الشأن، بيشمار ناگفته دارد.

زيارت اربعين بازديد:۳۷۸

زيارت اربعين امام حسين(ع) يكي از نشانه هاي شيعه است. مرحوم شيخ طوسي(ره) در اين باره روايتي را از امام حسن عسكري(ع) نقل كرده اند: «علامت مؤمن (شيعه) پنج چيز است: نماز 51 ركعتي (17 ركعت واجب و 34 ركعت مستحبي و نافله)، زيارت اربعين، انگشتر در دست راست، پيشاني را در سجده بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را بلند گفتن.» (تهذيب الاحكام، ج 6، ص 52؛ مصباح، كفعمي، ص 648.)

در روز اربعين، جابر بن عبدالله انصاري صحابه گرانقدر پيامبر اكرم(ص) به كربلا آمد و به نقل مرحوم كفعمي اولين زائر قبر مطهر امام حسين(ع) مي باشند. اما اين كه آيا در اين روز حضرت زينب(س) و ساير بازماندگان حادثه غمبار عاشورا، به كربلا بازگشته اند و زيارت كرده اند، محل ترديد و تأمل است و ميان دانشمندان نظر يكساني وجود ندارد.

زيارت اربعين را جناب صفوان از امام صادق(ع) نقل كرده اند و مرحوم شيخ طوسي(ره) در مصباح المتهجد (صص 788-790) و مرحوم كفعمي در المصباح (صص 648-650) و ... نقل كرده اند كه در آن معارف بلندي آمده است و در اين نوشتار مختصر، به اجمال به شرح برخي از آن موارد پرداخته مي شود:

- در بخش اول زيارت، سلام آغازين اين زيارت نامه همانند ساير زيارت نامه هاي وارد شده، بر پيامبران برگزيده خداوند و امامان(ع) است و اين خود ادب بزرگي است كه در تمامي زيارات، به آن سفيران هدايت سلام داده مي شود چون تمامي پيامبران حامل خط نوراني بندگي خداوند اند و بايد آن بزرگان را گرامي داشت.

- در بخش دوم زيارت، معرفي امام حسين(ع) و هدف و فلسفه قيام: «و بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالة و حيرة الضلالة ... ؛ كسي كه نهايت تلاش را در دعوت مردمان براي هدايت به اكر برد و براي آنان به هر نحو ممكن خيرخواهي كرد تا آن جا كه در نهايت خون خويش و جان عزيزش را براي بيداري مردم از ناداني و گمراهي فدا كرد.

- بخش سوم زيارت درباره لشكريان مقابل امام حسين(ع) عبارت بودند از مردماني، دنيا طلب، دين به دنيا فروش، پيروان طاغوت و هوسران، اهل اختلاف و نفاق و گروهي جهنمي: «قد توازر عليه من غرته الدنيا و باع حظه بالارذل الادني و شري آخرته بالثمن الاوكس... .»

- در بخش چهارم زيارت آمده است: «أشهد أنك كنت نوراً في الاصلاب الشامخه و الارحام المطهره ... .» اين فراز عمق ايمان شيعه به خداوند سبحن را ابراز مي دارد و هم اوج پاكي و طهارت امامان شيعه را در  حالي كه مخالفان ائمه اطهار(ع) و غاصبان خلافت علي(ع) هيچكدام، اين ويژگي نوراني را ندارند و اين افتخار بزرگي است.

اگرچه اين دعا و زيارت، كوتاه است اما معاني بلندي را القاء مي كند. پس در راه ترويج و فرهنگ زيارت ائمه اطهار(ع) كه چون خورشيدي فروزان بر بام قرون به هدايت و بيدارگري مردم و شكوفايي انديشه بشريتند، بايد بيشتر كوشيد و چنان بايد به ستايش آنان سخن گشود كه شايسته آنان است.

زيارت اربعين، زيارتي عميق و مهم است كه شيعه در نشر قيام عاشورا و بازشناسي فلسفه قيام و معرفي امام مظلوم و شهيدش، آن را پاسداري مي كند.

منابع:

1. تهذيب الاحكام، شيخ طوسي، بيروت: دارالاضواء، چاپ سوم، 1406 هـ . ق.

2. المصباح المتهجد، شيخ طوسي، بيروت: مؤسسه الفقه الشيعه، چاپ اول، 1411 هـ . ق.

3. المصباح في الادعيه و الصلوات و الزيارات، تقي الدين ابراهيم بن علي العاملي الكفعمي، بيروت، الاعلمي، چاپ اول، 1414 هـ . ق.

4. هدية الزائرين و بهجة الناظرين، شيخ عباس قمي، قم: مؤسسه جهاني سبطين، چاپ اول، 1383 هـ . ش.

5. مفاتيح الجنان، شيخ عباس قمي، تهران: انتشارات هاد، چاپ اول، 1375 هـ . ش.

انقلابي ديگر؛ سخنان امام سجاد در شام (2) بازديد:۳۴۱

در شماره قبلي اين مقاله به سخنراني هاي امام سجاد(ع) و گفتگوهاي آنها پرداختيم. در اين شماره به بحث هايي مثل بازماندگان عاشورا در شام و ماندگاري امام حسين(ع) خواهيم پرداخت. لطفا نظرات خود را درج فرمائيد.

بازماندگان عاشورا در شام

جشن و پايكوبي آتش افروزان كربلا، در كوفه و شام چنان بود كه گويي اين حاكمان مدعي اسلام، بزرگترين دشمن دين خدا را از ميان برداشتند. گرچه اين شادماني چندان دوام نيافت اما بر دل هاي حادثه ديده بازمانده از كربلا، سنگين و طاقت فرسا بوده است.

اگرچه آنان كه با ديده اي الهي به قضاياي جهان مي نگرند و با قلبي مملو از عشق خداوند سبحان آن را تحليل و تجزيه مي نمايند، بر مصيبتي با اين عظمت سنگين -كه در آسمان و زمين مانند ندارد-شكيبايي مي ورزند و اميد به حضرت حق دارند و نااميدي و افسردگي پيشه نمي كنند. سخنان اهانت بار حاكم كوفه با دخت علي(ع)، حضرت زينب كبري(س)، كه گوياي عمق نفرت و نفاق و بي ديني عبيدالله بن زياد بود، مي توانست هر انسان شكيبايي را از پاي درآورد اما درس آموز مكتب فاطمي و علوي به نيكي مي داند كه وظيفه پيام رساني عاشورا، خود استمرار قيام حضرت اباعبدالله الحسين(ع) است و زينب(س) چه زيبا به عربده هاي مستانه وي پاسخ مي گويد: «ما رأيت من الله الا جميلا» در حادثه جانكاه و غمبار كربلا، از خدا جز زيبايي نديده ام. و آن گاه كه سخن مي گويد گويا، در اين حادثه، هيچ آسيبي نديده است، چنان سخن مي گويد كه گويا اميرالمؤمنين علي(ع) خطبه مي خواند و مجلس را چنان دگرگون مي سازد كه آغازين طليعه قيام هاي توابين را مي توان به چشم ديد، آري آنان كه سرمست از پيروزي ظاهري بوده اند را رسوا ساخت و مردم به انديشه در آنچه كرده اند واداشت.

اين كاروان، چنان كه دشمنان طراحي كرده اند قرار است با همان سختي و مرارت، به سوي شام برده شود، بايد جهانيان بدانند كه اين مدعيان خلافت اسلامي، چه پليدي و پلشتي ها و ستم ها در حق پيامبر خاتم(ص) روا داشته اند ... با بدترين نوع رفتار، تلخ ترين شيوه رفتن، و جانگدازترين يادآوري آن حماسه، از كوفه با مركب هاي محاصره شده به سوي شام برده مي شوند، در شام تبليغ چنان گسترده است كه مردم تصور كرده اند گروهي دشمنان دين، شورشيان قدرت طلب و خطرناك را از ميان برداشته اند و همراهانشان را آورده اند.

اين ناآگاهي در مردم كوفه وجود ندارد، چرا كه اولا كوفه مركز حكومت علي(ع) ‌است و با خاندان علي(ع) به طور كامل آشنايي دارند، ثانيا مردم كوفه هم از امام حسين(ع) جهت حكومت بر آنان دعوت كرده اند و ثالثا مسلم بن عقيل، در نامه اش اين اشتياق مردم كوفه را تأييد كرده است و رابعا اين كه در تاريخ به طور آشكار نقل شده است كه در مسير راه برخي به امام حسين(ع)‌گفته اند كه مردم كوفه دلهايشان با شماست ولي شمشيرهاشان عليه شماست و ... . اين نشان از آن است كه مردم كوفه امام حسين(ع) و خاندان ايشان را كاملا مي شناخته اند و داستان هايي كه درباره عدم شناخت اصحاب امام حسين(ع) در كوفه نقل مي شود محل تأمل و ترديد است و بايد با دقت بيشتري نقل شود.

اما مردم شما از آغاز اسلام آوردن در زمان خليفه دوم، حكومت يزيد بن ابي سفيان برادر معاويه را مدت كوتاهي تجربه كرده اند و بعد از مرگ وي، خليفه دوم به پاس قدرداني از ايشان، برادرش معاويه بن ابي سفيان را حاكم آنجا كرد كه بيش از چهل سال وي حاكم شام بوده است. از اين نكته و مسائل متعدد ديگر مي توان فهميد كه دينداري مردم شام، دينداري همراه با بصيرت و آشنا با روح دين نيست و از فهم درست دين بي بهره بوده اند و به نوعي در آموزه هاي ديني، دشمني و مخالفت با علي(ع) را نيز آموخته اند، اينجاست كه امام سجاد(ع) به تفصيل به معرفي خود، پدر و جد بزرگوارش مي پردازند و به گونه اي تلاش كرده اند تا به مردم بفهمانند كه اولا در دينداري و ايمان شان ذره اي ترديد وجود ندارد و ثانيا آنان هيچ طمعي به دنيا نداشته اند بكله اين دنيا خواهي حاكمان شام بوده است كه بيعت گرفتن به هر قيمت را، زمينه كشتار وحشيانه فرزندان پيامبر اكرم(ص) قرار داده اند و گروهي ناآگاه براي رسيدن به دنيايي بهتر، چنان كرده اند و ... .

مردم ناآگاه از انگيزه هاي كشتار اين انسان هاي پاكباخته در كربلا، در پرتو سخنان روشنگرانه آن امام عزيز (امام سجاد-ع-) دريافتند كه حاكمان شام و كوفه براي دنيايي بدون دين، و به دور از آموزه هاي قرآني و اسلامي، به اين رفتار ددمنشانه دست يازيدند و آنان را فريب داده اند، ... كه خود زمينه آشنايي اين مردم با اهل بيت(عليهم السلام) گرديد و آغاز عزاداري در شام.

تأثير اين سخنراني آن قدر زياد هست كه تاريخ نگاران آورده اند. در كتاب تذكره سبط ابن جوزي و هم در كامل ابن اثير نقل شده است كه: چون سر امام را به شام آوردند، نخست يزيد شاد شد و از كار ابن زياد اظهار خشنودي نمود و براي ابن زياد جوايز و هدايايي فرستاد، اندكي كه از ماجرا گذشت، نفرت و خشم مردم را از اين عمل زشت احساس كرد و ديد كه مردم به او دشنام مي‏ دهند، از كرده و گفته خود پشيمان شد و مي‏گفت: خداوند پسر مرجانه را لعنت كند كه كار را آنچنان بر حسين سخت گرفت كه راه مرگ را آسانتر شمرد و شهيد گرديد! و مي ‏گفت: مگر در ميان من و ابن زياد چه بود كه مرا چنين مورد خشم مردم قرار داد و تخم دشمني مرا در دل نيكوكار و بزهكار كاشت؟! (كتاب قصه كربلا، ص 506)

سيوطي مي ‏گويد: "فسر بقتلهم اولا ثم ندم لما مقته المسلمون علي ذلك و ابغضه الناس و حق لهم ان يبغضوه!" (تاريخ الخلفاء 208).

طبري مي‏ گويد: "فسر بقتلهم اولا و حسنت بذلك منزلة عبيد الله عنده ثم لم يلبث الا قليلا حتي ندم علي قتل الحسين"، تا آنجا كه مي ‏گويد يزيد گفت: "لعن الله ابن مرجانة! فبغضني الي المسلمين و زرع لي في قلوبهم العداوة فبغضني البر و الفاجر بما استعظم الناس من قتلي حسينا!"، از اين نقل واضح است كه تزلزل موقعيت اجتماعي و خشم مردم نسبت به او، يزيد را وادار به تغيير روش كرد. (تاريخ طبري 5/255)

حتي يزيد هم از كشتن امام حسين(ع)‌و ياران وفادارش خود را تبرئه كرد و عبيدالله بن زياد را عامل اين قتل شمرد و او را نفرين و لعن مي كرد. اما اين از شيوه هاي حاكمان منافق و تزويرگر است كه در نهان و پنهاني دستوري مي دهند و به انجام آن از عمق جانشان خوشحالند اما در ظاهر براي عوام فريبي و ظاهر سازي، اظهار بي اطلاعي، ناخشنودي و ناراحتي مي كنند و خود نيز اشك تمساح مي ريزند. اگر نبود اين سخنان روشنگرانه و دقيق و زيبا –در حاليكه آزار دهنده ترين رفتار را حاكمان از خود به نمايش گذاشتند و بيشترين اهانت و دشمني را روا داشته اند- قيام  حضرت سيدالشهدا(ع)، را چنان زشت و قدرت طلبانه و ضدديني جلوه مي دادند كه اثري و ثمري از آن باز نمي ماند.

ماندگاري حسين(ع)

برخي گمان مي كنند با پيروزي به هر قيمت مي توانند به ماندگاري خويش نيز مدد رسانند اما در طول تاريخ و در ادبيات قرآن مي توان به نيكي دريافت آنان كه با حق و دين گره خورده اند جاودانه و ماندگار شده اند و دشمنان و مخالفان حق و حقيقت –اگرچه مدتي بر اريكه قدرت باقي بمانند- نابودشدني و از بين رفتني هستند. حسين(ع) در سال 61 در بيابان كربلا با ياران وفادارش در راه تبليغ دين و عمل به سنت پيامبر اكرم(ص) و علي(ع) به شهادت رسيد و يزيد پيروز ظاهري ميدان شد اما تمام مدت حكومت يزيد بيش از سه سال به درازا نيانجاميد و دودمان اموي در مدتي كوتاه برچيده شد و جز نفرت و نفرين يادگاري بر ايشان بر جاي نماند، اما در طول تاريخ هواداران و عاشقان حسين(ع)، هميشه ياد و نامش را گرامي داشتند و در همان شهر كوفه قيام هاي بزرگي شكل دادند و به خونخواهي آن امام(ع) برخاستند و ... .

از سخنان زينب كبري(س) در كوفه و امام سجاد(ع) در شام، اين درس آموخته مي شود كه بايد در راه دفاع از حق، هيچگاه از پاي ننشست و از وارد شدن مصيبتي هر چند بزرگ بي تابي نكرد و نااميد نشد و از هر اندوهي، بايد براي تبليغ درست دين و ارزش ها بهره جست.

و امروزه نيز انديشمندان و سخنرانان و عالمان ديني مؤظفند به تبيين درست دين و معارف قرآني بپردازند و پيرايه ها و خرافات و تعصبات ناروا را از چهره دين بزدايند و معيار پيروي از حق را به دست بدهند تا كساني به نام دين و ارزش هاي ديني، به ترويج خرافات و جهالت ها نپردازند.

پايان

انقلابي ديگر؛ سخنان امام سجاد در شام (1) بازديد: 29۵

حادثه كربلا را با معيارهاي فرامادي و دنيايي بايد تحليل كرد، بايد چشمي بينا داشت و گوشي شنوا، تا اين رويداد بس بزرگ و بي مانند، در دامن معارف ديني و نگاهي ملكوتي بازخواني شود، اين چه حادثه اي است كه بازماندگان مصيبت زده و نظاره گر كشتار فرزندان، برادران و همسر و پدر و ياران چنين با صلابت، سخن از دين و معرفي اهل بيت(ع) مي رانند و همگان را به شگفتي وا مي دارند ... بي ترديد، تنها در مكتب رهايي بخش دين مي توان چنين استوار و ماندگار پرورش يافت و ...

در كتاب هاي معتبر تاريخي و حديثي آورده اند حضرت علي بن الحسين(عليه السلام) از يزيد خواست، در روز جمعه به او اجازه دهد در مسجد خطبه بخواند، يزيد رخصت داد؛ چون روز جمعه فرا رسيد يزيد يكي از خطباي مزدور خود را به منبر فرستاد و دستور داد هر چه تواند به علي و حسين (عليهما السلام) اهانت نمايد و در ستايش شيخين و يزيد سخن براند، و آن خطيب چنين كرد.